پیوندهای مفید
آمار
| تعداد نشریات | 25 |
| تعداد شمارهها | 549 |
| تعداد مقالات | 4,373 |
| تعداد مشاهده مقاله | 7,150,790 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 3,710,399 |
تحلیل تطبیقی هنر و تجربه زیباییشناسی از منظر دیویی و برودی | ||
| مطالعات تطبیقی تربیت معلم (کاوش نامه بین المللی) | ||
| مقاله 5، دوره 4، شماره 1، خرداد 1405، صفحه 111-126 اصل مقاله (1.05 M) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.48310/mtt.2026.5183 | ||
| نویسندگان | ||
| محسن کردلو؛ امیر مرادی | ||
| استادیار گروه علوم تربیتی دانشگاه فرهنگیان | ||
| چکیده | ||
| پیشینه و اهداف: پژوهش حاضر با هدف واکاوی تطبیقی آرای جان دیویی و هری برودی در باب هنر و تجربه زیباییشناختی انجام شده است. دیویی با کتاب هنر به مثابه تجربه (۱۹۳۴)، زیباییشناسی را به تعلیم و تربیت وارد کرد و هنر را کاملترین تجلی تجربه دانست. برودی با آثاری چون پرورش روشنفکری (۱۹۷۲)، تجربه زیباییشناختی را ذاتی ماهیت انسانی تلقی کرد. با وجود تأکید نظری آنان، نظامهای آموزشی از این ظرفیتها غافل ماندهاند. تاکنون پژوهش تطبیقی مستقلی به مقایسه آرای این دو فیلسوف نپرداخته است. لذا سؤال اصلی آن است که انواع، عناصر و ابعاد هنر و تجربه زیباییشناسی از دیدگاه دیویی و برودی چیست؟ روش پژوهش: پژوهش با روش تحلیل محتوای کیفی با رویکرد تطبیقی- تفسیری و چارچوب نظری پدیدارشناسی (مرلوپونتی) و هرمنوتیک (گادامر) انجام شد. دادهها از متون مکتوب مرتبط با آرای آنان گردآوری و در پنج گام تحلیل شد. یافته ها: دیویی هنر را کیفیتی از فعالیت و کاملترین تجلی تجربه میداند و انواع آن را شامل هنرهای عامیانه، فنی، تجسمی و نمایش میداند. برودی به مصادیق هنر (هنرهای تجسمی) توجه دارد و هنر را به عامهپسند و جدی تقسیم میکند. ابعاد تجربه زیباییشناختی دیویی شامل اتحاد، خودآگاهی کیفی، احساس، بیان و تخیل است. برودی ابعاد را حسی، صوری و بیانگری میداند. تحلیل هرمنوتیکی نشان داد؛ دیویی ریشه در پیشداوری پراگماتیستی و برودی ریشه در پیشداوری رئالیستی- نئوکانتی دارد. دو فیلسوف در سه سطح زمینهگرایی، تأکید بر ادراک حسی و تخیل و کارکرد اجتماعی هنر اشتراک دارند. تفاوتهای آنان در چهار محور هستیشناسی، معرفتشناسی، ارزششناسی و نقش هنر قابل تبیین است. دیویی در بیشتر محورها به سنت پدیدارشناسی- هرمنوتیکی نزدیکتر است. نتیجهگیری: دیویی در هستیشناسی، معرفتشناسی و ارزششناسی به سنت پدیدارشناسی- هرمنوتیکی نزدیکتر است. برودی با وجود توجه به معنا، در چارچوب دوگانگیهای دکارتی باقی میماند. بنابراین نظامهای آموزشی باید همزمان به دو وجه تجربی- عملی (دیویی) و ارزشی- اخلاقی (برودی) هنر توجه کنند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| برودی؛ تجربه زیباییشناسی؛ دیویی؛ عناصر؛ هنر | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| Comparative analysis the art and aesthetics experience from the point of view Dewey and Broudy | ||
| نویسندگان [English] | ||
| m k؛ A M | ||
| t | ||
| چکیده [English] | ||
| Background and Objectives: The present study aims to conduct a comparative analysis of John Dewey's and Harry Broudy's views on art and aesthetic experience. Dewey, through his book Art as Experience (1934), introduced aesthetics into education and regarded art as the fullest manifestation of experience. Broudy, with works such as Enlightened Cherishing (1972), considered aesthetic experience as intrinsic to human nature. Despite their theoretical emphasis, educational systems have neglected these capacities. To date, no independent comparative study has examined the views of these two philosophers. The main research question is: What are the types, elements, and dimensions of art and aesthetic experience from Dewey's and Broudy's perspectives? Research Methods:The study employed a qualitative content analysis method with a comparative-interpretive approach, utilizing a theoretical framework of phenomenology (Merleau-Ponty) and hermeneutics (Gadamer). Data were collected from written texts related to their views and analyzed in five steps. Findings: The findings revealed that Dewey defines art as a quality of activity and the fullest manifestation of experience, categorizing it into folk, technical, visual, and performance arts. Broudy, in contrast, focuses on instances of art (primarily visual arts) and divides art into popular and serious. The dimensions of aesthetic experience according to Dewey include unity, qualitative self-awareness, feeling, expression, and imagination, while Broudy identifies sensory, formal, and expressive dimensions. Hermeneutic analysis showed that Dewey's approach is rooted in pragmatic presuppositions, whereas Broudy's is grounded in realist–neo-Kantian presuppositions. The two philosophers share commonalities at three levels: contextualism, emphasis on sensory perception and imagination, and the social function of art. Their differences can be explained across four axes: ontology, epistemology, axiology, and the role of art. Dewey is closer to the phenomenological–hermeneutic tradition in most of these axes. Conclusion: Dewey is closer to the phenomenological–hermeneutic tradition in ontology, epistemology, and axiology. Broudy, despite his attention to meaning, remains within the framework of Cartesian dualisms. The educational implication is that educational systems should simultaneously attend to both the experiential–practical dimension (consistent with Dewey) and the value–ethical dimension (consistent with Broudy) of art. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Broudy, Aesthetic experience, Dewey, Elements, Art | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1 |
||